Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
Πράσινη Κοπεγχάγη
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται σε όσους (ιδιαίτερα στους δύσμοιρους κατοίκους της Αθήνας), επιβιώνουν μέσα στην επίγεια κόλαση με δική τους ευθύνη και επιλογή και νομίζουν ότι ζουν. Αφιερώνεται επίσης σε όλους αυτούς τους πολιτικούς σχηματισμούς και τις κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις που - υποτίθεται – έχουν σκοπό τους την βελτίωση της ζωής των άτυχων πολιτών αυτής της χώρας. Ιδου λοιπόν η Ρόδος για όλους μας. Αν επιλέγουμε να ζούμε και όχι να πεθαίνουμε καθημερινά τέρμα ο χαβαλές. ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.
Ενας περίπατος στην οικολογική Κοπεγχάγη
Κείμενο της Πέλης Σουσιοπούλου
Η πιό οικολογικά πράσινη πρωτεύουσα στον κόσμο θα είναι, σε 7 χρόνια, η πόλη της Κοπεγχάγης. Αυτός είναι ο στόχος των δημοτικών αρχών της, και η στρατηγική τους σαφής και πλήρως σχεδιασμένη.
Μετά τη δεκαετία του '80, όταν η επιβάρυνση από την εντατική γεωργία, τη βιομηχανία και το καταναλωτικό πρότυπο ζωής έφτασε σε κρίσιμο, για τα δανικά δεδομένα, σημείο, η Δανία και ειδικά η πόλη της Κοπεγχάγης στράφηκε σε μακροπρόθεσμη και σε βάθος φιλοπεριβαλλοντική στρατηγική.
Οι πιο κερδισμένοι βέβαια είναι οι δημότες της Κοπεγχάγης, με πρώτα τα παιδιά, που απολαμβάνουν ένα υγιεινό και ευχάριστο αστικό χώρο. Και οι επιχειρήσεις όμως, εκμεταλλευόμενες το θεσμικό πλαίσιο για τη μέριμνα για το περιβάλλον και όχι σε βάρος του, επωφελούνται από δυναμικότερη ανάπτυξη!
Ας ακολουθήσουμε ένα μικρό αφιέρωμα:
Οικολογικά τρόφιμα
.... Οι κάτοικοι της Κοπεγχάγης καταναλώνουν ιδιωτικά (στις προσωπικές τους αγορές) 10-12% βιολογικά προϊόντα, ποσοστό που είναι ήδη το υψηλότερο στον κόσμο. Μέχρι το 2015, το ποσοστό αυτό θα είναι 20% της συνολικής κατανάλωσης τροφίμων (μαζί δηλαδή και με τη μαζική εστίαση).
80.000 επισκέπτες, κυρίως οικογένειες, περνούν τη μέρα τους κάθε Σεπτέμβρη, στη Γιορτή της Συγκομιδής, σε οικολογικές φάρμες της Δανίας, ενώ συχνά οι κάτοικοι της πόλης επισκέπτονται βιολογικά αγροκτήματα όπου μπορούν οι ίδιοι να συλλέξουν τους καρπούς ή τα λαχανικά τους.
Ηδη από την προσχολική ηλικία, η πόλη ενθαρρύνει την επαφή των παιδιών με τη φύση και την υγιεινή διατροφή, με επισκέψεις σε αγροκτήματα, αγροτικά μουσεία και αναβιώσεις χωριών.
Ακόμη λειτουργούν κέντρα φύσης με χώρους παρατήρησης και μελέτης του περιβάλλοντος, αναψυχής, πειραμάτων κ.ο.κ..
Στο σιτηρέσιο των παιδικών σταθμών, σχολείων (αλλά και των κέντρων φροντίδας ηλικιωμένων) σήμερα η κατανάλωση βιολογικών προϊόντων φθάνει το 45%, ενώ ο στόχος είναι το 2015 να φθάσει το 90%.
Φωτ. Κέντρο Φύσης
Αστικό περιβάλλον, πράσινο και γαλάζιο
Στόχος του προγράμματος της Οικο-μητρόπολης είναι ότι κάθε κάτοικος της πόλης πρέπει να μπορεί με λιγότερο από 15 λεπτά περπάτημα ( 1 χιλιόμετρο ), να φθάσει σε πάρκο, παραλία ή θαλάσσια πισίνα.
. Το αστικό περιβάλλον και το πράσινο. Φυσικές παιδικές χαρές , ατελείωτα πάρκα, δάση και ρεματιές, προσεγμένα και πεντακάθαρα παρά το υψηλό κόστος και την εντατική τους χρήση, δόμηση ελεγχόμενη, αστικοί κήποι σε αποικίες καλλιεργητών, ειδικοί ασφαλτοτάπητες, μονώσεις και χαμηλότερα όρια ταχύτητας των αυτοκινήτων ώστε να μειωθεί η ένταση του θορύβου, οικολογικές αγορές . ο κατάλογος των δράσεων που φέρνουν τους κατοίκους της πόλης πιο κοντά στη φύση, στην άσκηση και την υγεία δεν έχει τέλος....
Φωτ. φυσική παιδική χαρά στο Faaborg
Ακόμη και στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης, δε λείπει το πράσινο. Ο θεσμός του «ενεργού οικοδομικού τετραγώνου» επιτρέπει στους ενεργούς πολίτες να μεταμορφώσουν κυριολεκτικά τη ζωή τους, δημιουργώντας στους κενούς ακάλυπτους χώρους ανάμεσα στις παλιές πολυκατοικίες, μικρά πάρκα με δέντρα, χλοοτάπητες, παιδικές χαρές, χώρους ανάπαυσης, αναψυχής και συγκεντρώσεων. Εκεί οι ένοικοι συνευρίσκονται και λειτουργούν ως γειτονιά (προσοχή, όχι πάρκινγκ...)
. Καθαρό νερό . και δεν μιλάμε βέβαια για το πόσιμο, αλλά για το νερό στα λιμάνια και τα κανάλια της πόλης, που μετά από πολυετείς καθαρισμούς είναι απόλυτα ασφαλές για κολύμβηση (αν και βέβαια κρύο για τα ελληνικά δεδομένα). Με πρωτοποριακό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, πολλές δημόσιες (ελεύθερες, φυσικά) πισίνες στα λιμάνια και τα κανάλια της πόλης προσφέρουν όχι μόνο χώρο άθλησης για το καλοκαίρι σε χιλιάδες πολίτες, ακριβώς μπροστά στα σπίτια τους, , αλλά και κοινωνικής επαφής, happenings, περιπάτου, χαλάρωσης ....
Φωτ. Η πισίνα Copencabana στο λιμάνι της Κοπεγχάγης προσφέρει διαφορετικούς χώρους για ενήλικες, παιδιά και βρέφη ενώ ο σχεδιασμός της θυμίζει προσδεδεμένο πλοίο.
Κανένα σημείο της πόλης δεν απέχει περισσότερο από 9 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, που οι κάτοικοι αγαπούν και απολαμβάνουν. Οι πολυάριθμες παραλίες και τα πάρκα τους είναι φυσικά ανοικτές και ελεύθερες για όλους. Πριν μάλιστα από 2 χρόνια ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός τεχνητού νησιού - παραλίας σε απόσταση μόλις 5 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, , που προσφέρει ελεύθερα 4,6 χιλιόμετρα αμμώδους παραλίας και φυσικό θαμνότοπο, πάρκα, χώρους άθλησης, συναυλιών, εστίασης, μια μικρή μαρίνα κτλ., έργο που ήδη αποδίδει και ως προς τον τουρισμό της πόλης.
Διοξείδιο του άνθρακα
. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μειώθηκαν κατά 25% σε σχέση με το 1990, παρά τη μεγάλη ανάπτυξη της πόλης. Η μείωση αυτή οφείλεται κυρίως στην τηλεθέρμανση και στην αντικατάσταση «βρώμικων» καυσίμων στους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (του πετρελαίου και γαιάνθρακα) με φυσικό αέριο.
Παρά το μικρό γεωγραφικό πλάτος της η Δανία βρίσκεται 5η στην ΕΕ στην κατ' άτομο αναλογούσα χρήση ηλιακών θερμοσιφώνων (2006).
Το πρώτο θαλάσσιο αιολικό πάρκο της Κοπεγχάγης ήταν συνεταιριστικό. Οι κάτοικοι της πόλης είναι τόσο περήφανοι γι´ αυτό (όπως και γενικά για τα επιτεύγματα της χώρας τους στον τομέα της αιολικής ενέργειας), ώστε όχι μόνο δεν το θεωρούν όχληση, αλλά και το έχουν εντάξει στα αξιοθέατα της πόλης που μπορεί να επισκεφθεί κανείς με καραβάκι.
Ποδήλατο
. Ένας στους τρεις κατοίκους πηγαίνει στη δουλειά, τα ψώνια ή τη διασκέδασή του με το ποδήλατο, χρησιμοποιώντας τα πάνω από 300 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων της πόλης. Μια γεύση παίρνουν και οι επισκέπτες, που μπορούν (όπως βέβαια και κάθε άλλος) να χρησιμοποιούν τα δωρεάν ποδήλατα του δήμου. Το άλλο 1/3 των κατοίκων χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ο στόχος είναι ως το 2015 1 στους 2 κατοίκους να μετακινείται με το ποδήλατο !
Η μετακίνηση με ποδήλατο σε ασφαλείς και άνετους ποδηλατόδρομους προσφέρει ταχύτητα, οικονομία και την ανεκτίμηση καθημερινή άσκηση και χαλάρωση στους κατοίκους της πόλης.
Απορρίμματα
. Σήμερα το σύστημα διαχωρισμού, συλλογής και ανακύκλωσης των απορριμμάτων στην Κοπεγχάγη είναι από τα καλύτερα στιον κόσμο. Επισημαίνουμε ότι οι πολίτες πρέπει μεν να διαχωρίζουν οι ίδιοι τα απορρίμματά τους (σε οικιακά, χαρτί και κήπου) αλλά δεν υποχρεώνονται να μεταφέρουν τα απορρίμματά τους σε σταθμούς ή κοντέινερ (με την εξαίρεση των γυάλινων φιαλών). Η συλλογή γίνεται από διαφορετικά απορριμματοφόρα, σε διαφορετικές ημέρες. Η μέθοδος που έχει επιλεγεί για τη διάθεση των οικιακών απορριμμάτων είναι η αποτέφρωση. Η θερμότητα που παράγεται από την καύση χρησιμοποιείται για τηλεθέρμανση και παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.
Για όσους όμως το επιθυμούν (αν δεν θέλουν να περιμένουν την ορισμένη ημέρα αποκομιδής), λειτουργούν μέσα στην πόλη χώροι διάθεσης απορριμμάτων: οι ίδιοι οι δημότες μπορούν να μεταφέρουν και να τοποθετήσουν κάθε είδους απορρίμματα σε ειδικούς χώρους διάθεσης, ανάλογα με το είδος (διαχωρισμός σε έως και 20 είδη απορριμμάτων).
«Μεταχειρισμένο χρυσάφι» . «προσοχή, μεταφορά πολύτιμων αντικειμένων» . «ένα χρυσωρυχείο στην αποθήκη σας» Με χιουμοριστικές επιγραφές στα απορριμματοφόρα του δήμου, τηλεοπτικές σειρές με κατασκευές από απορρίμματα, αλλά και δωρεάν μπλουζάκια «αγαπώ τα σκουπίδια» οι αρχές επιδιώκουν ώστε να συνειδητοποιήσουν οι δημότες την αξία των απορριμμάτων τους !
Εκτός από τα αμέτρητα καταστήματα πώλησης μεταχειρισμένων ειδών, που λειτουργούν από ΜΚΟ αλλά και από ιδιώτες, πολλοί δήμοι διαθέτουν καταστήματα πώλησης μεταχειρισμένων ειδών. Στους δημοτικούς χώρους διάθεσης απορριμμάτων οι δημότες που επιθυμούν μπορούν να αποθέτουν σε ειδική αίθουσα τα αντικείμενα εκείνα που βρίσκονται σε καλή κατάσταση (ρούχα, έπιπλα, βιβλία, οικιακά, παιχνίδια, γυαλικά κοκ). Αυτά στη συνέχεια μεταφέρονται στο κατάστημα του δήμου από όπου οι πολίτες μπορούν να τα αγοράσουν σε χαμηλές τιμές, ενώ τα έσοδα χρησιμοποιούνται για ανθρωπιστικούς σκοπούς.
Η προστασία του περιβάλλοντος έχει γίνει συνείδηση στην πλειοψηφία των δημοτών της πόλης, που στην καθημερινή τους ζωή επιλέγουν και ενεργούν με οικολογικό τρόπο.
Αλλά και από την κυβέρνηση της Δανίας και την πόλη της Κοπεγχάγης η οικολογική σχεδίαση της πόλης θεωρείται ως παράγοντας που δίνει δυναμικότατη ώθηση στην οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας, και όχι ως περιορισμός ή αναγκαίο κακό.
Ενας περίπατος στην οικολογική Κοπεγχάγη
Κείμενο της Πέλης Σουσιοπούλου
Η πιό οικολογικά πράσινη πρωτεύουσα στον κόσμο θα είναι, σε 7 χρόνια, η πόλη της Κοπεγχάγης. Αυτός είναι ο στόχος των δημοτικών αρχών της, και η στρατηγική τους σαφής και πλήρως σχεδιασμένη.
Μετά τη δεκαετία του '80, όταν η επιβάρυνση από την εντατική γεωργία, τη βιομηχανία και το καταναλωτικό πρότυπο ζωής έφτασε σε κρίσιμο, για τα δανικά δεδομένα, σημείο, η Δανία και ειδικά η πόλη της Κοπεγχάγης στράφηκε σε μακροπρόθεσμη και σε βάθος φιλοπεριβαλλοντική στρατηγική.
Οι πιο κερδισμένοι βέβαια είναι οι δημότες της Κοπεγχάγης, με πρώτα τα παιδιά, που απολαμβάνουν ένα υγιεινό και ευχάριστο αστικό χώρο. Και οι επιχειρήσεις όμως, εκμεταλλευόμενες το θεσμικό πλαίσιο για τη μέριμνα για το περιβάλλον και όχι σε βάρος του, επωφελούνται από δυναμικότερη ανάπτυξη!
Ας ακολουθήσουμε ένα μικρό αφιέρωμα:
Οικολογικά τρόφιμα
.... Οι κάτοικοι της Κοπεγχάγης καταναλώνουν ιδιωτικά (στις προσωπικές τους αγορές) 10-12% βιολογικά προϊόντα, ποσοστό που είναι ήδη το υψηλότερο στον κόσμο. Μέχρι το 2015, το ποσοστό αυτό θα είναι 20% της συνολικής κατανάλωσης τροφίμων (μαζί δηλαδή και με τη μαζική εστίαση).
80.000 επισκέπτες, κυρίως οικογένειες, περνούν τη μέρα τους κάθε Σεπτέμβρη, στη Γιορτή της Συγκομιδής, σε οικολογικές φάρμες της Δανίας, ενώ συχνά οι κάτοικοι της πόλης επισκέπτονται βιολογικά αγροκτήματα όπου μπορούν οι ίδιοι να συλλέξουν τους καρπούς ή τα λαχανικά τους.
Ηδη από την προσχολική ηλικία, η πόλη ενθαρρύνει την επαφή των παιδιών με τη φύση και την υγιεινή διατροφή, με επισκέψεις σε αγροκτήματα, αγροτικά μουσεία και αναβιώσεις χωριών.
Ακόμη λειτουργούν κέντρα φύσης με χώρους παρατήρησης και μελέτης του περιβάλλοντος, αναψυχής, πειραμάτων κ.ο.κ..
Στο σιτηρέσιο των παιδικών σταθμών, σχολείων (αλλά και των κέντρων φροντίδας ηλικιωμένων) σήμερα η κατανάλωση βιολογικών προϊόντων φθάνει το 45%, ενώ ο στόχος είναι το 2015 να φθάσει το 90%.
Φωτ. Κέντρο Φύσης
Αστικό περιβάλλον, πράσινο και γαλάζιο
Στόχος του προγράμματος της Οικο-μητρόπολης είναι ότι κάθε κάτοικος της πόλης πρέπει να μπορεί με λιγότερο από 15 λεπτά περπάτημα ( 1 χιλιόμετρο ), να φθάσει σε πάρκο, παραλία ή θαλάσσια πισίνα.
. Το αστικό περιβάλλον και το πράσινο. Φυσικές παιδικές χαρές , ατελείωτα πάρκα, δάση και ρεματιές, προσεγμένα και πεντακάθαρα παρά το υψηλό κόστος και την εντατική τους χρήση, δόμηση ελεγχόμενη, αστικοί κήποι σε αποικίες καλλιεργητών, ειδικοί ασφαλτοτάπητες, μονώσεις και χαμηλότερα όρια ταχύτητας των αυτοκινήτων ώστε να μειωθεί η ένταση του θορύβου, οικολογικές αγορές . ο κατάλογος των δράσεων που φέρνουν τους κατοίκους της πόλης πιο κοντά στη φύση, στην άσκηση και την υγεία δεν έχει τέλος....
Φωτ. φυσική παιδική χαρά στο Faaborg
Ακόμη και στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της πόλης, δε λείπει το πράσινο. Ο θεσμός του «ενεργού οικοδομικού τετραγώνου» επιτρέπει στους ενεργούς πολίτες να μεταμορφώσουν κυριολεκτικά τη ζωή τους, δημιουργώντας στους κενούς ακάλυπτους χώρους ανάμεσα στις παλιές πολυκατοικίες, μικρά πάρκα με δέντρα, χλοοτάπητες, παιδικές χαρές, χώρους ανάπαυσης, αναψυχής και συγκεντρώσεων. Εκεί οι ένοικοι συνευρίσκονται και λειτουργούν ως γειτονιά (προσοχή, όχι πάρκινγκ...)
. Καθαρό νερό . και δεν μιλάμε βέβαια για το πόσιμο, αλλά για το νερό στα λιμάνια και τα κανάλια της πόλης, που μετά από πολυετείς καθαρισμούς είναι απόλυτα ασφαλές για κολύμβηση (αν και βέβαια κρύο για τα ελληνικά δεδομένα). Με πρωτοποριακό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, πολλές δημόσιες (ελεύθερες, φυσικά) πισίνες στα λιμάνια και τα κανάλια της πόλης προσφέρουν όχι μόνο χώρο άθλησης για το καλοκαίρι σε χιλιάδες πολίτες, ακριβώς μπροστά στα σπίτια τους, , αλλά και κοινωνικής επαφής, happenings, περιπάτου, χαλάρωσης ....
Φωτ. Η πισίνα Copencabana στο λιμάνι της Κοπεγχάγης προσφέρει διαφορετικούς χώρους για ενήλικες, παιδιά και βρέφη ενώ ο σχεδιασμός της θυμίζει προσδεδεμένο πλοίο.
Κανένα σημείο της πόλης δεν απέχει περισσότερο από 9 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, που οι κάτοικοι αγαπούν και απολαμβάνουν. Οι πολυάριθμες παραλίες και τα πάρκα τους είναι φυσικά ανοικτές και ελεύθερες για όλους. Πριν μάλιστα από 2 χρόνια ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός τεχνητού νησιού - παραλίας σε απόσταση μόλις 5 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, , που προσφέρει ελεύθερα 4,6 χιλιόμετρα αμμώδους παραλίας και φυσικό θαμνότοπο, πάρκα, χώρους άθλησης, συναυλιών, εστίασης, μια μικρή μαρίνα κτλ., έργο που ήδη αποδίδει και ως προς τον τουρισμό της πόλης.
Διοξείδιο του άνθρακα
. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μειώθηκαν κατά 25% σε σχέση με το 1990, παρά τη μεγάλη ανάπτυξη της πόλης. Η μείωση αυτή οφείλεται κυρίως στην τηλεθέρμανση και στην αντικατάσταση «βρώμικων» καυσίμων στους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (του πετρελαίου και γαιάνθρακα) με φυσικό αέριο.
Παρά το μικρό γεωγραφικό πλάτος της η Δανία βρίσκεται 5η στην ΕΕ στην κατ' άτομο αναλογούσα χρήση ηλιακών θερμοσιφώνων (2006).
Το πρώτο θαλάσσιο αιολικό πάρκο της Κοπεγχάγης ήταν συνεταιριστικό. Οι κάτοικοι της πόλης είναι τόσο περήφανοι γι´ αυτό (όπως και γενικά για τα επιτεύγματα της χώρας τους στον τομέα της αιολικής ενέργειας), ώστε όχι μόνο δεν το θεωρούν όχληση, αλλά και το έχουν εντάξει στα αξιοθέατα της πόλης που μπορεί να επισκεφθεί κανείς με καραβάκι.
Ποδήλατο
. Ένας στους τρεις κατοίκους πηγαίνει στη δουλειά, τα ψώνια ή τη διασκέδασή του με το ποδήλατο, χρησιμοποιώντας τα πάνω από 300 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων της πόλης. Μια γεύση παίρνουν και οι επισκέπτες, που μπορούν (όπως βέβαια και κάθε άλλος) να χρησιμοποιούν τα δωρεάν ποδήλατα του δήμου. Το άλλο 1/3 των κατοίκων χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ο στόχος είναι ως το 2015 1 στους 2 κατοίκους να μετακινείται με το ποδήλατο !
Η μετακίνηση με ποδήλατο σε ασφαλείς και άνετους ποδηλατόδρομους προσφέρει ταχύτητα, οικονομία και την ανεκτίμηση καθημερινή άσκηση και χαλάρωση στους κατοίκους της πόλης.
Απορρίμματα
. Σήμερα το σύστημα διαχωρισμού, συλλογής και ανακύκλωσης των απορριμμάτων στην Κοπεγχάγη είναι από τα καλύτερα στιον κόσμο. Επισημαίνουμε ότι οι πολίτες πρέπει μεν να διαχωρίζουν οι ίδιοι τα απορρίμματά τους (σε οικιακά, χαρτί και κήπου) αλλά δεν υποχρεώνονται να μεταφέρουν τα απορρίμματά τους σε σταθμούς ή κοντέινερ (με την εξαίρεση των γυάλινων φιαλών). Η συλλογή γίνεται από διαφορετικά απορριμματοφόρα, σε διαφορετικές ημέρες. Η μέθοδος που έχει επιλεγεί για τη διάθεση των οικιακών απορριμμάτων είναι η αποτέφρωση. Η θερμότητα που παράγεται από την καύση χρησιμοποιείται για τηλεθέρμανση και παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.
Για όσους όμως το επιθυμούν (αν δεν θέλουν να περιμένουν την ορισμένη ημέρα αποκομιδής), λειτουργούν μέσα στην πόλη χώροι διάθεσης απορριμμάτων: οι ίδιοι οι δημότες μπορούν να μεταφέρουν και να τοποθετήσουν κάθε είδους απορρίμματα σε ειδικούς χώρους διάθεσης, ανάλογα με το είδος (διαχωρισμός σε έως και 20 είδη απορριμμάτων).
«Μεταχειρισμένο χρυσάφι» . «προσοχή, μεταφορά πολύτιμων αντικειμένων» . «ένα χρυσωρυχείο στην αποθήκη σας» Με χιουμοριστικές επιγραφές στα απορριμματοφόρα του δήμου, τηλεοπτικές σειρές με κατασκευές από απορρίμματα, αλλά και δωρεάν μπλουζάκια «αγαπώ τα σκουπίδια» οι αρχές επιδιώκουν ώστε να συνειδητοποιήσουν οι δημότες την αξία των απορριμμάτων τους !
Εκτός από τα αμέτρητα καταστήματα πώλησης μεταχειρισμένων ειδών, που λειτουργούν από ΜΚΟ αλλά και από ιδιώτες, πολλοί δήμοι διαθέτουν καταστήματα πώλησης μεταχειρισμένων ειδών. Στους δημοτικούς χώρους διάθεσης απορριμμάτων οι δημότες που επιθυμούν μπορούν να αποθέτουν σε ειδική αίθουσα τα αντικείμενα εκείνα που βρίσκονται σε καλή κατάσταση (ρούχα, έπιπλα, βιβλία, οικιακά, παιχνίδια, γυαλικά κοκ). Αυτά στη συνέχεια μεταφέρονται στο κατάστημα του δήμου από όπου οι πολίτες μπορούν να τα αγοράσουν σε χαμηλές τιμές, ενώ τα έσοδα χρησιμοποιούνται για ανθρωπιστικούς σκοπούς.
Η προστασία του περιβάλλοντος έχει γίνει συνείδηση στην πλειοψηφία των δημοτών της πόλης, που στην καθημερινή τους ζωή επιλέγουν και ενεργούν με οικολογικό τρόπο.
Αλλά και από την κυβέρνηση της Δανίας και την πόλη της Κοπεγχάγης η οικολογική σχεδίαση της πόλης θεωρείται ως παράγοντας που δίνει δυναμικότατη ώθηση στην οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας, και όχι ως περιορισμός ή αναγκαίο κακό.
Κυριακή 12 Ιουλίου 2009
Μια μαγική βραδιά...
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ
Τα χάρτινα όνειρα μου στον ήλιο έκαψα
και όλα όσα με πόνεσαν, μακριά τα πέταξα.
Τις στάχτες σκόρπισα ψηλά στον Αίολο, μακριά να φύγουν
τα καταπιεσμένα θέλω μου τόσων ετών, να πάψουν να με πνίγουν.
Και όσα με πόθησαν, και όσα απέφυγα χωρίς να θέλω
με δάκρυα έπλυνα, αποχαιρέτησα και πια κατέβασα το μαύρο βέλο.
Όσα δεν έζησα, όσα βιώνω και όσα θα ζήσω
λέξεις λευκές σε μαυροπίνακα, με πάνε πίσω.
Γκρίζο το όνειρο, πικρή η γεύση που έχω στο στόμα
μα ήταν όνειρο και έχω πολλά, πάρα πολλά να ζήσω ακόμα!
και όλα όσα με πόνεσαν, μακριά τα πέταξα.
Τις στάχτες σκόρπισα ψηλά στον Αίολο, μακριά να φύγουν
τα καταπιεσμένα θέλω μου τόσων ετών, να πάψουν να με πνίγουν.
Και όσα με πόθησαν, και όσα απέφυγα χωρίς να θέλω
με δάκρυα έπλυνα, αποχαιρέτησα και πια κατέβασα το μαύρο βέλο.
Όσα δεν έζησα, όσα βιώνω και όσα θα ζήσω
λέξεις λευκές σε μαυροπίνακα, με πάνε πίσω.
Γκρίζο το όνειρο, πικρή η γεύση που έχω στο στόμα
μα ήταν όνειρο και έχω πολλά, πάρα πολλά να ζήσω ακόμα!
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ
O ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ ΕΙΝΑΙ
112 που είναι ενιαίος για Αστυνομία, Ασθενοφόρο ή Πυροσβεστική
και αντικαθιστά όλους τους αριθμούς που χρησιμοποιούσαμε
μέχρι σήμερα.
Προωθήστε αυτό το άρθρο σε όσους περισσότερους μπορείτε.
Hμερομηνία : 23.05.08.
Ελλειπής η ενημέρωση για τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112
Ελλειπής φαίνεται να είναι η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112, την υπηρεσία εκτάκτου ανάγκης (αστυνομία, ασθενοφόρο,
πυροσβεστική), σύμφωνα με έρευνα της Εurostat που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Βάσει των στοιχείων της έρευνας, στην Ελλάδα, μόνο το 4% των πολιτών γνωρίζει ότι το 112 καλεί τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης από οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ, ενώ μόνο το 1% έχει χρησιμοποιήσει τον αριθμό αυτό.
Η κλήση του αριθμού 112, είτε από σταθερό, είτε από κινητό τηλέφωνο, είναι δωρεάν, ενώ
ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η δυνατότητα εντοπισμού της θέσης του καλούντος. Η λειτουργία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για όσους ταξιδεύουν στο εξωτερικό και δεν γνωρίζουν την ακριβή θέση του ατυχήματος.
Σύμφωνα με την έρευνα της Eurostat, μόνο το 22% των πολιτών της ΕΕ γνωρίζει ότι ο αριθμός κλήσης για τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης σε οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ είναι το 112. Tα χαμηλότερα ποσοστά των πολιτών που γνωρίζουν την υπηρεσία 112, σημειώνονται στην Ελλάδα (4%), την Ιταλία και την Αγγλία (6%), στην Κύπρο και τη Μάλτα (11%). Αντιθέτως, τα υψηλότερα ποσοστά σημειώνονται στην Πολωνία, τη Λιθουανία και την Τσεχία (58%, 53% και 52% αντιστοίχως). Σημειώνεται, ωστόσο, ότι στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα, ο αριθμός 112 προστέθηκε
σε προγενέστερους αριθμούς υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης, ενώ λίγες είναι οι χώρες στις οποίες το 112 υπήρχε, αρκετές δεκαετίες πριν, ως εθνικός αριθμός κλήσης για υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.
Επίσης, τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι ένας στους τέσσερεις Ευρωπαίους πολίτες χρειάστηκε να καλέσει έναν αριθμό έκτακτης ανάγκης κατά την τελευταία πενταετία. Το 40% περίπου αυτών των κλήσεων έγινε προς το 112. Δύο στους τρεις
συμμετέχοντες στην έρευνα πιστεύουν ότι σήμερα ο κόσμος δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος για το 112, ενώ εκεί όπου ο κόσμος αναγνωρίζει το 112 ως εθνικό αριθμό έκτακτης ανάγκης, μόνο το 22% γνωρίζουν ότι μπορούν να καλέσουν τον εν λόγω αριθμό για όλες τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και από οποιοδήποτε σημείο εντός της ΕΕ.
Επιπλέον, το ποσοστό των ερωτηθέντων που ενημερώθηκαν σχετικά με τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης 112 κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο κυμαινόταν από 6% στη Δανία και την Ελλάδα έως 56% στην Τσεχία.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι εθνικές αρχές των κρατών-μελών πρέπει να
μεριμνήσουν ώστε να ενημερώσουν τους πολίτες τους για την πανευρωπαϊκή υπηρεσία 112.
112 που είναι ενιαίος για Αστυνομία, Ασθενοφόρο ή Πυροσβεστική
και αντικαθιστά όλους τους αριθμούς που χρησιμοποιούσαμε
μέχρι σήμερα.
Προωθήστε αυτό το άρθρο σε όσους περισσότερους μπορείτε.
Hμερομηνία : 23.05.08.
Ελλειπής η ενημέρωση για τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112
Ελλειπής φαίνεται να είναι η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τον πανευρωπαϊκό αριθμό 112, την υπηρεσία εκτάκτου ανάγκης (αστυνομία, ασθενοφόρο,
πυροσβεστική), σύμφωνα με έρευνα της Εurostat που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Βάσει των στοιχείων της έρευνας, στην Ελλάδα, μόνο το 4% των πολιτών γνωρίζει ότι το 112 καλεί τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης από οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ, ενώ μόνο το 1% έχει χρησιμοποιήσει τον αριθμό αυτό.
Η κλήση του αριθμού 112, είτε από σταθερό, είτε από κινητό τηλέφωνο, είναι δωρεάν, ενώ
ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται η δυνατότητα εντοπισμού της θέσης του καλούντος. Η λειτουργία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για όσους ταξιδεύουν στο εξωτερικό και δεν γνωρίζουν την ακριβή θέση του ατυχήματος.
Σύμφωνα με την έρευνα της Eurostat, μόνο το 22% των πολιτών της ΕΕ γνωρίζει ότι ο αριθμός κλήσης για τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης σε οποιοδήποτε σημείο της ΕΕ είναι το 112. Tα χαμηλότερα ποσοστά των πολιτών που γνωρίζουν την υπηρεσία 112, σημειώνονται στην Ελλάδα (4%), την Ιταλία και την Αγγλία (6%), στην Κύπρο και τη Μάλτα (11%). Αντιθέτως, τα υψηλότερα ποσοστά σημειώνονται στην Πολωνία, τη Λιθουανία και την Τσεχία (58%, 53% και 52% αντιστοίχως). Σημειώνεται, ωστόσο, ότι στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα, ο αριθμός 112 προστέθηκε
σε προγενέστερους αριθμούς υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης, ενώ λίγες είναι οι χώρες στις οποίες το 112 υπήρχε, αρκετές δεκαετίες πριν, ως εθνικός αριθμός κλήσης για υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.
Επίσης, τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι ένας στους τέσσερεις Ευρωπαίους πολίτες χρειάστηκε να καλέσει έναν αριθμό έκτακτης ανάγκης κατά την τελευταία πενταετία. Το 40% περίπου αυτών των κλήσεων έγινε προς το 112. Δύο στους τρεις
συμμετέχοντες στην έρευνα πιστεύουν ότι σήμερα ο κόσμος δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος για το 112, ενώ εκεί όπου ο κόσμος αναγνωρίζει το 112 ως εθνικό αριθμό έκτακτης ανάγκης, μόνο το 22% γνωρίζουν ότι μπορούν να καλέσουν τον εν λόγω αριθμό για όλες τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και από οποιοδήποτε σημείο εντός της ΕΕ.
Επιπλέον, το ποσοστό των ερωτηθέντων που ενημερώθηκαν σχετικά με τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης 112 κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο κυμαινόταν από 6% στη Δανία και την Ελλάδα έως 56% στην Τσεχία.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι εθνικές αρχές των κρατών-μελών πρέπει να
μεριμνήσουν ώστε να ενημερώσουν τους πολίτες τους για την πανευρωπαϊκή υπηρεσία 112.
Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009
ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΗ ΜΑΣΧΑΛΗ
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΠΟΥ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΧΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΟΒΑΡΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ.
ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ , ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΜΑΣ !
Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ.
ΝΑΙ, ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ !!!
ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕ ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ.
(ANTIPERSPIRANT – DEODORANT). ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΜΟΛΙΣ ΠΑΤΕ ΣΠΙΤΙ, ΕΛΕΓΞΤΕ : «DEODORANT» (ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ) ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ. «ANTIPERSPIRANT» ΟΧΙ!
ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΞΙΝΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ :
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΙΣ ΤΟΞΙΝΕΣ. ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΙΑ, Η ΒΟΥΒΩΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΧΑΛΕΣ. ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΙΔΡΩΣΗ. ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ (ANTIPERSPIRANT), ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ, ΣΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΙΔΡΩΝΕΤΕ, ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ.
ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΙΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΙ ΣΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΕΣ ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΕΙ. ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΙ ΟΓΚΟΙ ΣΤΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΕΠΑΝΩ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΘΟΥΣ. ΣΕ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ.
ΕΠΙΣΗΣ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ , ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΙΘΑΝΟ, ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ, ΔΙΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΜΕΝΕΙ ΣΤΙΣ ΤΡΙΧΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΕΙ ΚΑΤ’ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΝΟΣΗΣΟΥΝ, ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΓΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ , ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΕΙΣΧΩΡΟΥΝ ΜΕΣΩ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΑΤΕ! Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΗΣ, ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΖΩΕΣ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ.
ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΧΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΟΒΑΡΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ.
ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ , ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΗΜΕΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΜΑΣ !
Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ.
ΝΑΙ, ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ !!!
ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕ ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ.
(ANTIPERSPIRANT – DEODORANT). ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΜΟΛΙΣ ΠΑΤΕ ΣΠΙΤΙ, ΕΛΕΓΞΤΕ : «DEODORANT» (ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΟ) ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ. «ANTIPERSPIRANT» ΟΧΙ!
ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΞΙΝΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ :
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΙΣ ΤΟΞΙΝΕΣ. ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΙΑ, Η ΒΟΥΒΩΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΣΧΑΛΕΣ. ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΙΔΡΩΣΗ. ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ (ANTIPERSPIRANT), ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ, ΣΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΝΑ ΙΔΡΩΝΕΤΕ, ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΕΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ.
ΟΙ ΤΟΞΙΝΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΙΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΕΙ ΣΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΕΣ ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΕΙ. ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΙΚΟΙ ΟΓΚΟΙ ΣΤΟ ΕΞΩ ΚΑΙ ΕΠΑΝΩ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΘΟΥΣ. ΣΕ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΛΕΜΦΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ.
ΕΠΙΣΗΣ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ , ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΠΙΘΑΝΟ, ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΑ, ΔΙΟΤΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΜΕΝΕΙ ΣΤΙΣ ΤΡΙΧΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΕΙ ΚΑΤ’ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΑΝΘΙΔΡΩΤΙΚΟ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΝΟΣΗΣΟΥΝ, ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΞΥΡΙΣΜΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΕΓΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ , ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΕΙΣΧΩΡΟΥΝ ΜΕΣΩ ΤΙΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΑΤΕ! Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΗΣ, ΚΑΙ Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΖΩΕΣ.
Τρίτη 23 Ιουνίου 2009
Ένα πολύ καλό άρθρο της Τουρκικής εφημερίδας SABAH .
Με τίτλο… Για να θυµόµαστε συνεχώς πως είµαστε ξένοι στην Πόλη:
Mε ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δηµοσιεύεται στην έγκυρη εφηµερίδα SABAH, από τον Engin Ardic, γνωστό συγγραφέα και δηµοσιογράφο στην Τουρκία, στηλιτεύεται ο τούρκικος τρόπος εορτασµού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.
Στο εν λόγο άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µια σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και αιώνες προσπαθεί να καταπνίξει.
Εν συντοµία…
«Μην το θυµίζετε αυτό στους µουσουλµάνους!
ΑΝ οργανωνόταν στην επίσηµο Αθήνα συνέδριο µε θέµα «θα πάρουµε πίσω την πόλη»…
ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη…
Αν ξαφνικά ένας τύπος ντυµένος ο περίφηµος Έλληνας Νικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatli Hasan και τον γκρέµιζε κάτω…
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά σταυρό…
ΑΝ έκαιγαν λιßάνι και έλεγαν ύµνους, θα σας άρεσε? Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσßη µας.
Τότε γιατί το κάνετε εσείς αυτό?
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε την άλωση σα να ήταν χθες?
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο… «αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραµε µε τη ßία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων?
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόßος ότι η πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω?
Μη φοßάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Μη φοßάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων και αν ακόµα τη πάρουν δεν µπορούν να την κατοικίσουν.
Αυτό το όνειρο το ßλέπουν µια χούφτα ßλάκες µόνο.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την ¶λωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουµε?
Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς?
Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, ΑΝ υπάρχουν.
Αλλά δεν υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή κατακτηµένη!
Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µάνα, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η ΑΝΑΤΟΛΗ.
Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι αυτό που µας λέει ο Edliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το ελληνικό «εις την Πόλιν».
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε-πέντε τα διαµερίσµατα.
Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια… Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς πολλές φανφάρες…».
Mε ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δηµοσιεύεται στην έγκυρη εφηµερίδα SABAH, από τον Engin Ardic, γνωστό συγγραφέα και δηµοσιογράφο στην Τουρκία, στηλιτεύεται ο τούρκικος τρόπος εορτασµού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.
Στο εν λόγο άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µια σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και αιώνες προσπαθεί να καταπνίξει.
Εν συντοµία…
«Μην το θυµίζετε αυτό στους µουσουλµάνους!
ΑΝ οργανωνόταν στην επίσηµο Αθήνα συνέδριο µε θέµα «θα πάρουµε πίσω την πόλη»…
ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη…
Αν ξαφνικά ένας τύπος ντυµένος ο περίφηµος Έλληνας Νικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatli Hasan και τον γκρέµιζε κάτω…
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά σταυρό…
ΑΝ έκαιγαν λιßάνι και έλεγαν ύµνους, θα σας άρεσε? Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσßη µας.
Τότε γιατί το κάνετε εσείς αυτό?
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε την άλωση σα να ήταν χθες?
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο… «αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραµε µε τη ßία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων?
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόßος ότι η πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω?
Μη φοßάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Μη φοßάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων και αν ακόµα τη πάρουν δεν µπορούν να την κατοικίσουν.
Αυτό το όνειρο το ßλέπουν µια χούφτα ßλάκες µόνο.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την ¶λωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουµε?
Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς?
Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, ΑΝ υπάρχουν.
Αλλά δεν υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή κατακτηµένη!
Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µάνα, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η ΑΝΑΤΟΛΗ.
Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι αυτό που µας λέει ο Edliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το ελληνικό «εις την Πόλιν».
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε-πέντε τα διαµερίσµατα.
Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια… Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς πολλές φανφάρες…».
Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Σχοινοβασία Ονείρου
Στις μπούκλες των μαλλιών μου, τα δάχτυλα μπερδεύεις
και απαλά στα χείλια μου, φιλιά μου ταξιδεύεις.
Είναι τα μπράτσα σου τα δυο, που ολόγυρα με σφίγγουν
είσαι εσύ ο φάρος μου, όταν τα άλλα σβήνουν.
Δεν είσαι η τελεία μου, μα το θαυμαστικό μου
το Α και το Ω μου, στο μέλλον το δικό μου.
Δεν είσαι απλά το έτερον ή μόνο το μισό μου
είσαι το αίμα που κυλά μες τον οργανισμό μου.
Και ακούγοντας όλα αυτά λιγάκι κοκκινίζεις
και στις παλάμες σου τις δυό το πρόσωπο σου κρύβεις
Μα όταν το κρύβεις, κρύβεται για μένα η λιακάδα
άσε τα μάτια να σου πουν ψυχή μου μια καντάδα.
Να τραγουδώ πως σ αγαπώ με της σιωπής το βλέμμα
να μην ξυπνήσω απ’ το όνειρο… αχ να μην είναι ψέμα!
(Σημ: Είμαι πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινι...Αφήνω πισω μου το όνειρο και πλησιαζω στην αλήθεια.Μακάρι να συνεχισω να ισσοροπω σωστά.Μόνο έτσι θα την φτάσω...)
και απαλά στα χείλια μου, φιλιά μου ταξιδεύεις.
Είναι τα μπράτσα σου τα δυο, που ολόγυρα με σφίγγουν
είσαι εσύ ο φάρος μου, όταν τα άλλα σβήνουν.
Δεν είσαι η τελεία μου, μα το θαυμαστικό μου
το Α και το Ω μου, στο μέλλον το δικό μου.
Δεν είσαι απλά το έτερον ή μόνο το μισό μου
είσαι το αίμα που κυλά μες τον οργανισμό μου.
Και ακούγοντας όλα αυτά λιγάκι κοκκινίζεις
και στις παλάμες σου τις δυό το πρόσωπο σου κρύβεις
Μα όταν το κρύβεις, κρύβεται για μένα η λιακάδα
άσε τα μάτια να σου πουν ψυχή μου μια καντάδα.
Να τραγουδώ πως σ αγαπώ με της σιωπής το βλέμμα
να μην ξυπνήσω απ’ το όνειρο… αχ να μην είναι ψέμα!
(Σημ: Είμαι πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινι...Αφήνω πισω μου το όνειρο και πλησιαζω στην αλήθεια.Μακάρι να συνεχισω να ισσοροπω σωστά.Μόνο έτσι θα την φτάσω...)
Τρίτη 9 Ιουνίου 2009
Αίγινα.
Σήμερα πήγα μια μονοήμερη εκδρομή στην Αίγινα.
Είναι ένα υπέροχο νησί με πολύπλευρο χαρακτήρα και αξίζει όλοι να πάτε!
Παρακάτω θα βρείτε το site του νησιού που ομολογουμένως είναι πληρως ενημερωμένο και λεπτομερές. Καλά ταξίδια!!! http://www.aegina.com.gr/
Είναι ένα υπέροχο νησί με πολύπλευρο χαρακτήρα και αξίζει όλοι να πάτε!
Παρακάτω θα βρείτε το site του νησιού που ομολογουμένως είναι πληρως ενημερωμένο και λεπτομερές. Καλά ταξίδια!!! http://www.aegina.com.gr/
Παρασκευή 22 Μαΐου 2009
Λαύριο...η πόλη μου...
Λαύριo
Το Λαύριον (το αρχαίο Θορικό πριν το 1000 π.Χ., ή Εργαστήρι κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και του μέσου με τέλους της 1ης χιλιετίας ) είναι μια αξιόλογη και ιστορική κωμόπολη στο νοτιοανατολικό μέρος της Αττικής που ανήκει στο Δήμο Λαυρεωτικής. Διάσημο στην κλασσική αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού, μια και ήταν κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης-κράτος της Αθήνας, στη παραγωγή νομισμάτων και στη χρηματοδότηση του Αθηναϊκού στόλου.
Το Λαύριο διαθέτει λιμάνι, μικρότερης σημασίας από τον κοντινό Πειραιά αλλά εξ ίσου σημαντικό στην εξέλιξη, γενικότερα, της Αττικής σήμερα. Τα τελευταία χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την ανάπλαση και επέκταση του λιμανιού. Σε αυτό το πλαίσιο εκσυγχρονίστηκε επίσης ο δρόμος που το συνδέει με το αεροδρόμιο και συνεπώς με την πρωτεύουσα. Στις μέρες και μετά το οριστικό κλείσιμο των μεταλλείων (περίπου 1980) η κύρια απασχόληση των κατοίκων του είναι η εργασία σε μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Λόγω της σχετικά μικρής απόστασής του από την περιοχή του Κορωπίου (περίπου 30 χλμ.), το οποίο είναι ένα βιομηχανικό κέντρο, σημαντικός αριθμός των κατοίκων εργάζεται εκεί.
Το Λαύριο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΝΑ της Αθήνας (60 χλμ. οδικώς) και 7 χιλιόμετρα βόρεια του ακρωτηρίου Σούνιο.
Η σύγχρονη πόλη έχει χτιστεί γύρω από το σύγχρονο λιμάνι και κοιτάει ανατολικά προς την νήσο Μακρόνησο (παλαιότερα νήσος Ελένη). Το λιμάνι βρίσκεται στην μέση της πόλης ενώ παράλληλοι δρόμοι καλύπτουν το κέντρο της κατοικημένης περιοχής του Λαυρίου.
Από το 1885 και μέχρι το 1957 υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών - Λαυρίου, η οποία είχε αρχικά αφετηρία την πλατεία Λαυρίου (η πλατεία στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου μετά την Ομόνοια) της Αθήνας (και αργότερα το Σιδηροδρομικό Σταθμό Πελοποννήσου) και κατέληγε στον κέντρο του Λαυρίου δίπλα στο σημερινό Ηρώο. Σήμερα υπάρχουν σχέδια για επανενεργοποίηση του σιδηροδρομικού διαδρόμου (με μικρές παραλλαγές της χάραξης) μεταξύ Λαυρίου και Μαρκόπουλου και σύνδεση αυτού με το σταθμό "Κόμβος Κορωπίου" της σιδηροδρομικής γραμμής Σ.Κ.Α. - Αεροδρομίου, ώστε να καταστεί εκ νέου δυνατή η απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση του Λαυρίου και των Μεσογείων με το κέντρο της Αθήνας. Οι υπερσύγχρονοι ηλεκτροκίνητοι συρμοί προαστιακού τύπου που διαθέτει ο Ο.Σ.Ε. προβλέπεται να καλύπτουν την απόσταση Λαύριο - Αθήνα σε λιγότερο από 60'.
Σήμερα υπάρχει λεωφορειακή σύνδεση κάθε 30 λεπτά από τις 06.00 ως τις 21.00. Η απόσταση των 60 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας καλύπτεται σε περίπου 2 ώρες παρ' όλη την μικρή απόσταση και το εξελιγμένο οδικό δίκτυο.
Το Λαύριο συνδέεται με το Μαρκόπουλο μέσω της Λεωφόρου Λαυρίου (GR-91) και από εκεί ο οδηγός μπορεί να επιλέξει την Αττική Οδό (πληρώνοντας διόδια) ή την συνέχεια της Λεωφόρου Λαυρίου και μέσω Παιανίας, Αγίας Παρασκευής και Χολαργού να καταλήξει στην Αθήνα.
Επίσης η παραλιακή λεωφόρος Αθηνών-Σουνίου συνδέει την Αθήνα με το Σούνιο, μια λύση που προτιμούν οι κάτοικοι της νότιας και ανατολικής περιφέρειας της Αθήνας.
Το Λαύριον (το αρχαίο Θορικό πριν το 1000 π.Χ., ή Εργαστήρι κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και του μέσου με τέλους της 1ης χιλιετίας ) είναι μια αξιόλογη και ιστορική κωμόπολη στο νοτιοανατολικό μέρος της Αττικής που ανήκει στο Δήμο Λαυρεωτικής. Διάσημο στην κλασσική αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού, μια και ήταν κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης-κράτος της Αθήνας, στη παραγωγή νομισμάτων και στη χρηματοδότηση του Αθηναϊκού στόλου.
Το Λαύριο διαθέτει λιμάνι, μικρότερης σημασίας από τον κοντινό Πειραιά αλλά εξ ίσου σημαντικό στην εξέλιξη, γενικότερα, της Αττικής σήμερα. Τα τελευταία χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την ανάπλαση και επέκταση του λιμανιού. Σε αυτό το πλαίσιο εκσυγχρονίστηκε επίσης ο δρόμος που το συνδέει με το αεροδρόμιο και συνεπώς με την πρωτεύουσα. Στις μέρες και μετά το οριστικό κλείσιμο των μεταλλείων (περίπου 1980) η κύρια απασχόληση των κατοίκων του είναι η εργασία σε μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Λόγω της σχετικά μικρής απόστασής του από την περιοχή του Κορωπίου (περίπου 30 χλμ.), το οποίο είναι ένα βιομηχανικό κέντρο, σημαντικός αριθμός των κατοίκων εργάζεται εκεί.
Το Λαύριο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΝΑ της Αθήνας (60 χλμ. οδικώς) και 7 χιλιόμετρα βόρεια του ακρωτηρίου Σούνιο.
Η σύγχρονη πόλη έχει χτιστεί γύρω από το σύγχρονο λιμάνι και κοιτάει ανατολικά προς την νήσο Μακρόνησο (παλαιότερα νήσος Ελένη). Το λιμάνι βρίσκεται στην μέση της πόλης ενώ παράλληλοι δρόμοι καλύπτουν το κέντρο της κατοικημένης περιοχής του Λαυρίου.
Από το 1885 και μέχρι το 1957 υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών - Λαυρίου, η οποία είχε αρχικά αφετηρία την πλατεία Λαυρίου (η πλατεία στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου μετά την Ομόνοια) της Αθήνας (και αργότερα το Σιδηροδρομικό Σταθμό Πελοποννήσου) και κατέληγε στον κέντρο του Λαυρίου δίπλα στο σημερινό Ηρώο. Σήμερα υπάρχουν σχέδια για επανενεργοποίηση του σιδηροδρομικού διαδρόμου (με μικρές παραλλαγές της χάραξης) μεταξύ Λαυρίου και Μαρκόπουλου και σύνδεση αυτού με το σταθμό "Κόμβος Κορωπίου" της σιδηροδρομικής γραμμής Σ.Κ.Α. - Αεροδρομίου, ώστε να καταστεί εκ νέου δυνατή η απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση του Λαυρίου και των Μεσογείων με το κέντρο της Αθήνας. Οι υπερσύγχρονοι ηλεκτροκίνητοι συρμοί προαστιακού τύπου που διαθέτει ο Ο.Σ.Ε. προβλέπεται να καλύπτουν την απόσταση Λαύριο - Αθήνα σε λιγότερο από 60'.
Σήμερα υπάρχει λεωφορειακή σύνδεση κάθε 30 λεπτά από τις 06.00 ως τις 21.00. Η απόσταση των 60 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας καλύπτεται σε περίπου 2 ώρες παρ' όλη την μικρή απόσταση και το εξελιγμένο οδικό δίκτυο.
Το Λαύριο συνδέεται με το Μαρκόπουλο μέσω της Λεωφόρου Λαυρίου (GR-91) και από εκεί ο οδηγός μπορεί να επιλέξει την Αττική Οδό (πληρώνοντας διόδια) ή την συνέχεια της Λεωφόρου Λαυρίου και μέσω Παιανίας, Αγίας Παρασκευής και Χολαργού να καταλήξει στην Αθήνα.
Επίσης η παραλιακή λεωφόρος Αθηνών-Σουνίου συνδέει την Αθήνα με το Σούνιο, μια λύση που προτιμούν οι κάτοικοι της νότιας και ανατολικής περιφέρειας της Αθήνας.
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Παράθυρο ανοιχτό
Στο βιβλίο της ζωής κεφάλαιο αλλάζω
και για πρώτη φορά την αγάπη αγκαλιάζω.
Τα όνειρα νεράιδες, που γίναν αδερφές μου
πήρανε σάρκα και οστά, υφαίνουν τις χαρές μου.
Η Μοίρα μου η ακούραστη, ζωής χαλί υφαίνει
και με ολόχρυσες κλωστές το ντύνει και το δένει.
Και σαν να μου χαμογελά την ώρα που δουλεύει
και της ζωής μου το χαλί με χάρη το παινεύει.
Ένα παράθυρο ανοιχτό, μια φωτεινή λιακάδα
μια ανοιξιάτικη πνοή, μια βροχερή καντάδα
Έτσι βλέπω το μέλλον μου και έτσι τη ζωή μου
έτσι σε θέλω πλάι μου, για πάντα χαραυγή μου.
και για πρώτη φορά την αγάπη αγκαλιάζω.
Τα όνειρα νεράιδες, που γίναν αδερφές μου
πήρανε σάρκα και οστά, υφαίνουν τις χαρές μου.
Η Μοίρα μου η ακούραστη, ζωής χαλί υφαίνει
και με ολόχρυσες κλωστές το ντύνει και το δένει.
Και σαν να μου χαμογελά την ώρα που δουλεύει
και της ζωής μου το χαλί με χάρη το παινεύει.
Ένα παράθυρο ανοιχτό, μια φωτεινή λιακάδα
μια ανοιξιάτικη πνοή, μια βροχερή καντάδα
Έτσι βλέπω το μέλλον μου και έτσι τη ζωή μου
έτσι σε θέλω πλάι μου, για πάντα χαραυγή μου.
Πέμπτη 14 Μαΐου 2009
Κάποτε...
Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και...ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει ο...Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και...ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει ο...Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....
Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή....
Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Γιορτή της Μητέρας
Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.
Μία νεότερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.
Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα. Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.
Μία νεότερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.
Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα. Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
Να κοιμηθούμε αγκαλιά
Στίχοι: Γιώργος Κλεφτογιώργος
Μουσική: Σοφία Βόσσου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Κυπελλούχος Ελλάδας ο Ολυμπιακός
Με ήρωα τον Αντώνη Νικοπολίδη στη διαδικασία των πέναλτι οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν το Κύπελλο Ελλάδας και πανηγύρισαν το νταμπλ για τη φετινή χρονιά.
Ο Ολυμπιακός πέτυχε το νταμπλ, καθώς στον 67ο τελικό του Κυπέλλου νίκησε στο ΟΑΚΑ την ΑΕΚ με 15-14 στα πέναλτι (κ.δ. 3-3, παράταση 4-4) και κατέκτησε το 24ο τρόπαιο της ιστορίας του.
Το ματς είχε συγκλονιστική εξέλιξη. Οι «κιτρινόμαυροι» προηγήθηκαν 2-0 με δύο γκολ του Μπλάνκο (4', 8'), οι «ερυθρόλευκοι» ισοφάρισαν με τους Ντάρμπισαϊρ (47'), Ντουντού (69'), ο Σκόκο στο 90' έκανε το 3-2 και ο Ντάρμπισάιρ στο 5ο λεπτό των καθυστερήσεων ισοφάρισε εκ νέου.
Στο 101' ο Γκαλέτι έδωσε για πρώτη φορά το προβάδισμα στην ομάδα του, όμως αποβλήθηκε στους πανηγυρισμούς με 2η κίτρινη κάρτα, ενώ στο 105' αποβλήθηκε και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να παίξει όλο το β' μέρος της παράτασης με εννιά παίκτες.
Στο 106' ο Σκόκο ισοφάρισε σε 4-4 και στα πέναλτι οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με 15-14 χάρη στο πέναλτι του Νικοπολίδη, που νωρίτερα απέκρουσε το πέναλτι του Πελετιέρι.
Ο τελικός διεξήχθη παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια.
Δευτέρα 27 Απριλίου 2009
Περί οδήγησης...
Από την ομιλία του Ιαβέρη στη Ερμούπολη σε ένα άδειο (αδιάφορο) ακροατήριο:
1) Ξέρετε με πόσα χιλιόμετρα έπεσε πάνω στην κολώνα της μπασκέτας ο μπασκετμπολίστας Μπόμπαν Γιάνκοβιτς; Ε;
Με τέσσερα (4) χιλιόμετρα την ώρα. Και έμεινε ανάπηρος, παραπληγικός.
Όταν λοιπόν το παιδί σας στέκεται λυμένο και όρθιο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα και φρενάρετε ή τρακάρετε με περισσότερα από 4 χ.α.ω., ξέρετε τι είναι πιθανό να γίνει; Και πόσο συχνά πάτε με 4 χ.α.ω.; Και πόσο συχνά ο απέναντί σας πάει επίσης με 4 χ.α.ω.;
2) Όταν ένα ΙΧ κινείται με 50 χ.α.ω. και τρακάρει σε σταθερό σημείο (κολώνα) ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσει ο επιβάτης που δε φοράει ζώνη στο ταμπλό; Με δύναμη 3 τόνων. Μπορείτε εσείς να σηκώσετε 3 τόνους; Ο Πύρρος Δήμας σηκώνει κάπου 240 κιλά... Είμαστε λοιπόν τόσο ηλίθιοι; Ναι είμαστε. Αλλά αν ρωτήσεις γύρω σου, όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν να "οδηγάνε". Ρε δεν πάμε στο διάολο, λέω εγώ.
3) Όταν οι πίσω επιβάτες δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (αλήθεια πόσοι από τους πίσω επιβάτες φοράνε ζώνη; ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσουν πάνω στους μπροστινούς; Τα ίδια, με 3 τόνους. Ε, λοιπόν τι νόημα έχει να φοράει ο μπροστινός επιβάτης ζώνη ασφαλείας, άμα δε φοράει ο πίσω;
4) Όταν η μαμά κρατάει το αγγελούδι της στην αγκαλιά, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα, ξέρετε με πόση δύναμη θα το συνθλίψει πάνω στο ταμπλό, αν γίνει ατύχημα με μόλις 50 χ.α.ω.; Ε, τώρα πια ξέρετε. Με 3 τόνους. Θα βάζατε το παιδί σας να το συνθλίψει ένα φορτηγό 3 τόνων; Όχι; Ε, γιατί το κρατάτε στην αγκαλιά; Και μη μου πείτε ότι θα το συγκρατήσετε...
5) Λέει ο Έλληνας που τα ξέρει... όλα: "Άμα δε φοράω κράνος, βλέπω καλύτερα και στο κάτω κάτω μόνο τον εαυτό μου βλάπτω". Αλήθεια; Κλαμένος και μυξωμένος, πέρα από αηδία είσαι και σκέτη τύφλα. Την τύφλα σου δε βλέπεις. Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Αν πηγαίνεις με 80 χ.α.ω και φας τη μέλισσα στη μούρη, δεν είναι πιθανό να προκαλέσεις ατύχημα; Και ποιος θα φταίει τότε; Βλέπεις λοιπόν που το κράνος δεν είναι μόνο "δική σου υπόθεση";
6) Έχετε δει κάποιους πιτσιρικάδες με φτιαγμένα παπιά που έχουν (για μόδα; δεν ξέρω) ημιφορεμένο το κράνος, δηλ. το ακουμπάνε μέχρι το μέτωπο, κάπως σαν την περικεφαλαία του Περικλή; Θα το έχετε δει, δε μπορεί. Το ξέρετε ότι είναι χειρότερο από το να μη φοράνε καθόλου κράνος; Κι αυτό γιατί το ακουμπισμένο σαν περικεφαλαία κράνος σε πιθανή πτώση μπορεί να τραυματίσει τον αυχένα και να είναι αυτό η αιτία που θα αφήσει τον αναβάτη ανάπηρο. Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που φοράει μεν το κράνος του αλλά το έχει λυμένο. Άμα είσαι λοιπόν τόσο ανόητος και έχεις το κράνος για περικεφαλαία ή το έχεις λυμένο, καλύτερα χωρίς κράνος.
7) Ξέρετε ότι πολλοί γονείς προσπαθούν οι ίδιοι (εν αγνοία τους βέβαια) να στείλουν τα παιδιά τους στον τάφο; Δείτε πώς.
Πραγματικό γεγονός σε ελληνικό νησί.
Ο γιος συλλαμβάνεται μέσα στη νύχτα με μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, χωρίς κράνος και χωρίς δίπλωμα από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί παίρνουν μέσα στη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι του νεαρού και ειδοποιούν τους γονείς του. Το επόμενο πρωί πέφτουν από τον πατέρα τηλεφωνιές σε "παράγοντες" του τόπου και η κλήση σβήνεται και το θέμα είναι "λήξαν". Είναι όμως; Σε λίγο καιρό ο νεαρός σκοτώνεται με τη μηχανή χωρίς να φοράει κράνος. Τι έκανε ο πατέρας; Έδωσε το χείριστο παράδειγμα στο γιο του. Με τη στάση του τού είπε: "Δεν είναι κακό να οδηγούμε ενάντια στον ΚΟΚ, αρκεί να είμαστε σε θέση να μην τρώμε πρόστιμο και ποινές". Όταν ο πατέρας επιδεικνύει τη... δύναμή του σβήνοντας την κλήση του γιου που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του "δείχνει" με ποιόν τρόπο πρέπει να πορεύεται στη ζωή. Γλύφοντας, παρακαλώντας και κοροϊδεύοντας τον ίδιο σου τον εαυτό και τους άλλους. Η παιδεία, επέμεινε ο Ιαβέρης, αποκτάται μέσα από το σπίτι. Το παράδειγμα των γονιών είναι το πιο ισχυρό παράδειγμα. Αλλά οι περισσότεροι γονείς είναι οι ίδιοι κάκιστα παραδείγματα.
8) Τι είναι για την ελληνική πολιτεία πιο κακό; Το να αποπειραθείς να κλέψεις λεφτά από μία τράπεζα ή το να αποπειραθείς να δολοφονήσεις κάποιον;
Ε, λοιπόν πιο κακό είναι το πρώτο. Δείτε γιατί:
-Άμα σε πιάσουν να κλέβεις μια τράπεζα, θα πας κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια.
-Άμα περάσεις με κόκκινο (άρα στην ουσία άμα αποπειραθείς να σκοτώσεις κάποιον άλλο που περνάει με πράσινο) πληρώνεις πρόστιμο 700 ευρώ. Κι άμα "τα έχεις τα φράγκα" και πληρώσεις μέσα σε 10 μέρες, σου κάνουν ΕΚΠΤΩΣΗ 50% και πληρώνεις 350 ευρώ.
Άμα πας να κλέψεις λοιπόν, πας φυλακή. Άμα πας να σκοτώσεις, πληρώνεις και με έκπτωση.
Μη γελάτε, εμάς αφορούν αυτά.
9) Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μακρά θητεία στην υποκρισία. Τη μέρα που ψηφιζόταν ο νέος ΚΟΚ, ένα κανάλι την είχε στήσει στην είσοδο του γκαράζ της Βουλής. Σχεδόν κανένας βουλευτής δε φορούσε ζώνη....
Και πήγαιναν να ψηφίζουν για να πάει το πρόστιμο για τη ζώνη στα 700 ευρώ!
Με έκπτωση 50%, αν πληρώσεις σε 10 μέρες, βεβαίως....
10) Να πάμε και στην Ελληνική Αστυνομία;
Πόσες φορές έχετε δει αστυνομικό να φοράει ζώνη ασφαλείας στο περιπολικό; Μάλλον ποτέ ή σπάνια.
Δηλ. αυτός που σου δίνει πρόστιμο για μη χρήση ζώνης είναι ο ίδιος παράνομος. Τι να λέμε τώρα;
11) Ας δούμε όμως και το θέμα της συνήθειας. Κάθε μέρα σκοτώνονται περίπου 3 άνθρωποι από τροχαίο. Πλήρης απάθεια. Το θεωρούμε σαν κάτι φυσικό.
Όταν όμως σκοτώθηκαν 21 παιδιά στα Τέμπη, όλοι μιλούσαν για "εθνική τραγωδία". Μα αφού σε 7 μέρες θα έχουμε πάλι συμπληρώσει άλλους 21 νεκρούς σε τροχαία! Κάθε εβδομάδα 21 άνθρωποι (νέοι ως επί το πλείστον) σκοτώνονται στους δρόμους. Αλλά είπαμε, το έχουμε ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ. Μόνο άμα είναι μαζεμένοι σε ένα τροχαίο 21 νεκροί ιδρώνει λίγο τ' αυτί μας. Αλλιώς, χεστήκαμε.
12) Αλλά ας το πάμε και παραπέρα. Πόσοι κάηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου το 2007; 80 άνθρωποι. Και πάλι ο κοιμισμένος στον καναπέ του Έλλην, ξύπνησε από το μόνιμο λήθαργό του και μίλησε για "εθνική τραγωδία". Οι 2..500 νεκροί κάθε χρόνο στα τροχαία τι είναι; Έχει διαφορά ένας άνθρωπος που καίγεται από έναν που σκοτώνεται σε τροχαίο; Για πείτε μου;
Και κλείνει την κουβέντα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Ερμούπολης ο Ιαβέρης, ζητώντας να μη χειροκροτήσουμε (γιατί τα χάλια μας δε θέλουν και χειροκρότημα) και ανακοινώνοντάς μας ένα ουσιαστικό και βαρύ σα σίδερο "Καληνύχτα σας".
1) Ξέρετε με πόσα χιλιόμετρα έπεσε πάνω στην κολώνα της μπασκέτας ο μπασκετμπολίστας Μπόμπαν Γιάνκοβιτς; Ε;
Με τέσσερα (4) χιλιόμετρα την ώρα. Και έμεινε ανάπηρος, παραπληγικός.
Όταν λοιπόν το παιδί σας στέκεται λυμένο και όρθιο ανάμεσα στα δύο μπροστινά καθίσματα και φρενάρετε ή τρακάρετε με περισσότερα από 4 χ.α.ω., ξέρετε τι είναι πιθανό να γίνει; Και πόσο συχνά πάτε με 4 χ.α.ω.; Και πόσο συχνά ο απέναντί σας πάει επίσης με 4 χ.α.ω.;
2) Όταν ένα ΙΧ κινείται με 50 χ.α.ω. και τρακάρει σε σταθερό σημείο (κολώνα) ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσει ο επιβάτης που δε φοράει ζώνη στο ταμπλό; Με δύναμη 3 τόνων. Μπορείτε εσείς να σηκώσετε 3 τόνους; Ο Πύρρος Δήμας σηκώνει κάπου 240 κιλά... Είμαστε λοιπόν τόσο ηλίθιοι; Ναι είμαστε. Αλλά αν ρωτήσεις γύρω σου, όλοι πιστεύουν ότι ξέρουν να "οδηγάνε". Ρε δεν πάμε στο διάολο, λέω εγώ.
3) Όταν οι πίσω επιβάτες δε φοράνε ζώνη ασφαλείας (αλήθεια πόσοι από τους πίσω επιβάτες φοράνε ζώνη; ξέρετε με πόση δύναμη θα σκάσουν πάνω στους μπροστινούς; Τα ίδια, με 3 τόνους. Ε, λοιπόν τι νόημα έχει να φοράει ο μπροστινός επιβάτης ζώνη ασφαλείας, άμα δε φοράει ο πίσω;
4) Όταν η μαμά κρατάει το αγγελούδι της στην αγκαλιά, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα, ξέρετε με πόση δύναμη θα το συνθλίψει πάνω στο ταμπλό, αν γίνει ατύχημα με μόλις 50 χ.α.ω.; Ε, τώρα πια ξέρετε. Με 3 τόνους. Θα βάζατε το παιδί σας να το συνθλίψει ένα φορτηγό 3 τόνων; Όχι; Ε, γιατί το κρατάτε στην αγκαλιά; Και μη μου πείτε ότι θα το συγκρατήσετε...
5) Λέει ο Έλληνας που τα ξέρει... όλα: "Άμα δε φοράω κράνος, βλέπω καλύτερα και στο κάτω κάτω μόνο τον εαυτό μου βλάπτω". Αλήθεια; Κλαμένος και μυξωμένος, πέρα από αηδία είσαι και σκέτη τύφλα. Την τύφλα σου δε βλέπεις. Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Αν πηγαίνεις με 80 χ.α.ω και φας τη μέλισσα στη μούρη, δεν είναι πιθανό να προκαλέσεις ατύχημα; Και ποιος θα φταίει τότε; Βλέπεις λοιπόν που το κράνος δεν είναι μόνο "δική σου υπόθεση";
6) Έχετε δει κάποιους πιτσιρικάδες με φτιαγμένα παπιά που έχουν (για μόδα; δεν ξέρω) ημιφορεμένο το κράνος, δηλ. το ακουμπάνε μέχρι το μέτωπο, κάπως σαν την περικεφαλαία του Περικλή; Θα το έχετε δει, δε μπορεί. Το ξέρετε ότι είναι χειρότερο από το να μη φοράνε καθόλου κράνος; Κι αυτό γιατί το ακουμπισμένο σαν περικεφαλαία κράνος σε πιθανή πτώση μπορεί να τραυματίσει τον αυχένα και να είναι αυτό η αιτία που θα αφήσει τον αναβάτη ανάπηρο. Το ίδιο ισχύει και για αυτόν που φοράει μεν το κράνος του αλλά το έχει λυμένο. Άμα είσαι λοιπόν τόσο ανόητος και έχεις το κράνος για περικεφαλαία ή το έχεις λυμένο, καλύτερα χωρίς κράνος.
7) Ξέρετε ότι πολλοί γονείς προσπαθούν οι ίδιοι (εν αγνοία τους βέβαια) να στείλουν τα παιδιά τους στον τάφο; Δείτε πώς.
Πραγματικό γεγονός σε ελληνικό νησί.
Ο γιος συλλαμβάνεται μέσα στη νύχτα με μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού, χωρίς κράνος και χωρίς δίπλωμα από την αστυνομία. Οι αστυνομικοί παίρνουν μέσα στη νύχτα τηλέφωνο στο σπίτι του νεαρού και ειδοποιούν τους γονείς του. Το επόμενο πρωί πέφτουν από τον πατέρα τηλεφωνιές σε "παράγοντες" του τόπου και η κλήση σβήνεται και το θέμα είναι "λήξαν". Είναι όμως; Σε λίγο καιρό ο νεαρός σκοτώνεται με τη μηχανή χωρίς να φοράει κράνος. Τι έκανε ο πατέρας; Έδωσε το χείριστο παράδειγμα στο γιο του. Με τη στάση του τού είπε: "Δεν είναι κακό να οδηγούμε ενάντια στον ΚΟΚ, αρκεί να είμαστε σε θέση να μην τρώμε πρόστιμο και ποινές". Όταν ο πατέρας επιδεικνύει τη... δύναμή του σβήνοντας την κλήση του γιου που οδηγεί χωρίς δίπλωμα, του "δείχνει" με ποιόν τρόπο πρέπει να πορεύεται στη ζωή. Γλύφοντας, παρακαλώντας και κοροϊδεύοντας τον ίδιο σου τον εαυτό και τους άλλους. Η παιδεία, επέμεινε ο Ιαβέρης, αποκτάται μέσα από το σπίτι. Το παράδειγμα των γονιών είναι το πιο ισχυρό παράδειγμα. Αλλά οι περισσότεροι γονείς είναι οι ίδιοι κάκιστα παραδείγματα.
8) Τι είναι για την ελληνική πολιτεία πιο κακό; Το να αποπειραθείς να κλέψεις λεφτά από μία τράπεζα ή το να αποπειραθείς να δολοφονήσεις κάποιον;
Ε, λοιπόν πιο κακό είναι το πρώτο. Δείτε γιατί:
-Άμα σε πιάσουν να κλέβεις μια τράπεζα, θα πας κατηγορούμενος στα ποινικά δικαστήρια.
-Άμα περάσεις με κόκκινο (άρα στην ουσία άμα αποπειραθείς να σκοτώσεις κάποιον άλλο που περνάει με πράσινο) πληρώνεις πρόστιμο 700 ευρώ. Κι άμα "τα έχεις τα φράγκα" και πληρώσεις μέσα σε 10 μέρες, σου κάνουν ΕΚΠΤΩΣΗ 50% και πληρώνεις 350 ευρώ.
Άμα πας να κλέψεις λοιπόν, πας φυλακή. Άμα πας να σκοτώσεις, πληρώνεις και με έκπτωση.
Μη γελάτε, εμάς αφορούν αυτά.
9) Αλλά η ελληνική πολιτεία έχει μακρά θητεία στην υποκρισία. Τη μέρα που ψηφιζόταν ο νέος ΚΟΚ, ένα κανάλι την είχε στήσει στην είσοδο του γκαράζ της Βουλής. Σχεδόν κανένας βουλευτής δε φορούσε ζώνη....
Και πήγαιναν να ψηφίζουν για να πάει το πρόστιμο για τη ζώνη στα 700 ευρώ!
Με έκπτωση 50%, αν πληρώσεις σε 10 μέρες, βεβαίως....
10) Να πάμε και στην Ελληνική Αστυνομία;
Πόσες φορές έχετε δει αστυνομικό να φοράει ζώνη ασφαλείας στο περιπολικό; Μάλλον ποτέ ή σπάνια.
Δηλ. αυτός που σου δίνει πρόστιμο για μη χρήση ζώνης είναι ο ίδιος παράνομος. Τι να λέμε τώρα;
11) Ας δούμε όμως και το θέμα της συνήθειας. Κάθε μέρα σκοτώνονται περίπου 3 άνθρωποι από τροχαίο. Πλήρης απάθεια. Το θεωρούμε σαν κάτι φυσικό.
Όταν όμως σκοτώθηκαν 21 παιδιά στα Τέμπη, όλοι μιλούσαν για "εθνική τραγωδία". Μα αφού σε 7 μέρες θα έχουμε πάλι συμπληρώσει άλλους 21 νεκρούς σε τροχαία! Κάθε εβδομάδα 21 άνθρωποι (νέοι ως επί το πλείστον) σκοτώνονται στους δρόμους. Αλλά είπαμε, το έχουμε ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ. Μόνο άμα είναι μαζεμένοι σε ένα τροχαίο 21 νεκροί ιδρώνει λίγο τ' αυτί μας. Αλλιώς, χεστήκαμε.
12) Αλλά ας το πάμε και παραπέρα. Πόσοι κάηκαν στις φωτιές της Πελοποννήσου το 2007; 80 άνθρωποι. Και πάλι ο κοιμισμένος στον καναπέ του Έλλην, ξύπνησε από το μόνιμο λήθαργό του και μίλησε για "εθνική τραγωδία". Οι 2..500 νεκροί κάθε χρόνο στα τροχαία τι είναι; Έχει διαφορά ένας άνθρωπος που καίγεται από έναν που σκοτώνεται σε τροχαίο; Για πείτε μου;
Και κλείνει την κουβέντα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Ερμούπολης ο Ιαβέρης, ζητώντας να μη χειροκροτήσουμε (γιατί τα χάλια μας δε θέλουν και χειροκρότημα) και ανακοινώνοντάς μας ένα ουσιαστικό και βαρύ σα σίδερο "Καληνύχτα σας".
Shopping therapy...
Και μετά σου λένε ότι το shopping therapy δεν είναι therapy...
Μετά απο 3-4 ώρες μέσα έξω σε δεκάδες μαγαζιά, μετά απο ατέλειωτο ιδρώτα στα δοκιμαστήρια (και νεύρα γιατί όσο και αν ρουφάμε ε δεν χωράμε στο medium, πώς να το κάνουμε τώρα?) και ένα ξετίναγμα του μηνιαίου προυπολογισμού, φτάνουμε περιχαρής στο σπίτι γεμάτες καμάρι για τα καινούρια μας αποκτήματα...Ώρες ώρες δεν μας καταλαβαίνω βρε κορίτσια...
Μετά απο 3-4 ώρες μέσα έξω σε δεκάδες μαγαζιά, μετά απο ατέλειωτο ιδρώτα στα δοκιμαστήρια (και νεύρα γιατί όσο και αν ρουφάμε ε δεν χωράμε στο medium, πώς να το κάνουμε τώρα?) και ένα ξετίναγμα του μηνιαίου προυπολογισμού, φτάνουμε περιχαρής στο σπίτι γεμάτες καμάρι για τα καινούρια μας αποκτήματα...Ώρες ώρες δεν μας καταλαβαίνω βρε κορίτσια...
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
Το σταυροδρομι των ψυχων-Χρυσηιδα Δημουλίδου-Εκδ. Ψυχογυιος
ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ
THE CROSSING SOULS
ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
Η Ελληνοαμερικανίδα Κάσι Πάλμερ ζει στην Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, παντρεμένη και ευτυχισμένη επί είκοσι δύο χρόνια με τον επιτυχημένο πλαστικό χειρουργό των σταρ του Χόλιγουντ, Σταν Πάλμερ, όταν κάποια περίεργα όνειρα έρχονται να ταράξουν τον ύπνο και την καθημερινότητά της. Η Κάσι αρχίζει να αναζητά τις λησμονημένες παιδικές της αναμνήσεις, στη γη του πατέρα της, στο νησί της Αμοργού, στην Ελλάδα. Εκεί την περιμένει το πεπρωμένο της και η Κάσι αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Δύο άλλες γυναίκες, που έζησαν πολλά χρόνια πριν από εκείνη, την αναζητούν, ρίχνοντας τις σκιές τους στα όνειρά της και διεκδικώντας μερίδιο από τη ζωή της. Η Κάσι αφήνεται στα χέρια τους, αψηφώντας κάθε νόμο της λογικής, όταν διαπιστώνει ότι ένας μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας ζητά να αναστηθεί μέσα από τη δική της ύπαρξη. Μια σαρωτική θύελλα γεγονότων μαστιγώνει το παρόν της, ενώ ένα τραγικό παρελθόν ζητάει να δικαιωθεί. Ποιες είναι αυτές οι γυναίκες που σέρνουν ακόμη τις φιγούρες τους μέσα στους αιώνες; Ποιος είναι αυτός ο άνδρας που τις αγάπησε τόσο πολύ; Ένα μεταφυσικό αισθηματικό θρίλερ της γνωστής συγγραφέως Χρυσηίδας-Χρύσας Δημουλίδου που θα σας καθηλώσει, θα σας προβληματίσει και ίσως σας λυτρώσει από τους επίγειους φόβους σας.
Απελπισμένος μονόλογος ανέλπιδης ελπίδας
Απόψε το βράδυ αποφάσισα να σου πώ κάποια πράγματα…
Άραγε σου απευθύνει κανείς τον λόγο ή μόνο στο Θεό μιλάμε?
Γίνε γενναιόδωρος μαζί μου χρόνε,
χάρισε μου κ άλλα λεπτά μαζί του.
Μου το οφείλεις ξέρεις…
μου τον έφερες σε λάθος χρονική στιγμή
κ δεν μπορώ να ζήσω αυτό το όνειρο.
Κάνε με να απεξαρτηθώ από εσένα
να σταματήσω να σε κυνηγάω,
να πάψω να χω αυτή τη σχέση εξάρτησης
με τους δείκτες του ρολογιού.
Και αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό
τότε όταν θα μαι στην αγκαλιά του
πάγωσε τα λεπτά σε παρακαλώ.
Όταν είμαι μαζί του η γη σταματάει να κινείται
τα σύννεφα στον ουρανό δεν τρέχουν
οι ήχοι δημιουργούν την πιο γλυκιά μελωδία
και μόνο εκείνος υπάρχει….
Αλλά εσένα δεν έχω τη δύναμη να σε παγώσω
προσπάθησα αλλά δεν μπορώ
Και αυτό με σκοτώνει, γιατί με παίρνεις μακριά του.
Έχεις ερωτευτεί χρόνε?
Έχεις βιώσει ένα ζεστό κορμί δίπλα σου?
Έχεις γευτεί ένα βαθύ φιλί?
Έχεις βυθιστεί σε μάτια θάλασσες?
Έχεις μαγευτεί με τα λόγια κάποιου?
Έχεις κλάψει από τον πόνο της απουσίας?
Αν τα ζούσες θα με είχες ακόμα στα χέρια του μέσα…
Ευτυχώς που ακόμα ονειρεύομαι…
που ακόμα ελπίζω….
που ακόμα δεν έχω μάθει να συμβιβάζομαι …
Χαρισέ μου στιγμούλες χρόνε….
για σένα θα ναι στιγμούλες…
Για μένα θα ναι σταγόνες ζωής….
Άραγε σου απευθύνει κανείς τον λόγο ή μόνο στο Θεό μιλάμε?
Γίνε γενναιόδωρος μαζί μου χρόνε,
χάρισε μου κ άλλα λεπτά μαζί του.
Μου το οφείλεις ξέρεις…
μου τον έφερες σε λάθος χρονική στιγμή
κ δεν μπορώ να ζήσω αυτό το όνειρο.
Κάνε με να απεξαρτηθώ από εσένα
να σταματήσω να σε κυνηγάω,
να πάψω να χω αυτή τη σχέση εξάρτησης
με τους δείκτες του ρολογιού.
Και αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό
τότε όταν θα μαι στην αγκαλιά του
πάγωσε τα λεπτά σε παρακαλώ.
Όταν είμαι μαζί του η γη σταματάει να κινείται
τα σύννεφα στον ουρανό δεν τρέχουν
οι ήχοι δημιουργούν την πιο γλυκιά μελωδία
και μόνο εκείνος υπάρχει….
Αλλά εσένα δεν έχω τη δύναμη να σε παγώσω
προσπάθησα αλλά δεν μπορώ
Και αυτό με σκοτώνει, γιατί με παίρνεις μακριά του.
Έχεις ερωτευτεί χρόνε?
Έχεις βιώσει ένα ζεστό κορμί δίπλα σου?
Έχεις γευτεί ένα βαθύ φιλί?
Έχεις βυθιστεί σε μάτια θάλασσες?
Έχεις μαγευτεί με τα λόγια κάποιου?
Έχεις κλάψει από τον πόνο της απουσίας?
Αν τα ζούσες θα με είχες ακόμα στα χέρια του μέσα…
Ευτυχώς που ακόμα ονειρεύομαι…
που ακόμα ελπίζω….
που ακόμα δεν έχω μάθει να συμβιβάζομαι …
Χαρισέ μου στιγμούλες χρόνε….
για σένα θα ναι στιγμούλες…
Για μένα θα ναι σταγόνες ζωής….
Ο Πατέρας του Αιώνα!!!
Παρασκευή, 4 Ιουλίου2008
Team Hoyt
Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών.
Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.
Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.
Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα 'φυτό'.
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.
Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε : 'Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!'
'Σας παρακαλώ, μιλήστε του'. Είπε ο Dick. 'Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!'
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.
Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί . Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν : 'GO BRUINS'. Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης.
Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.
Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του : 'Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ'.
Ο Dick σάστισε Πως ένα 'γουρουνόπουλο', όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα ;
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν 'παράλυτος' για δυο βδομάδες.
Ο Rick είπε στον πατέρα του : 'Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!'
Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.
Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.
Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι : τρέξιμο 10 χλμ. , ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.
Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.
Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!
Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.
Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή :
'Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ'
Team Hoyt
Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών.
Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.
Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.
Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.
Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα 'φυτό'.
Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί.
Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε : 'Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!'
'Σας παρακαλώ, μιλήστε του'. Είπε ο Dick. 'Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!'
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.
Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί . Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν : 'GO BRUINS'. Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης.
Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.
Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.
Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του : 'Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ'.
Ο Dick σάστισε Πως ένα 'γουρουνόπουλο', όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα ;
Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν 'παράλυτος' για δυο βδομάδες.
Ο Rick είπε στον πατέρα του : 'Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!'
Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.
Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.
Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.
Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.
Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι : τρέξιμο 10 χλμ. , ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.
Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.
Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.
Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!
Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.
Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.
Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική. ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ.
Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.
Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή :
'Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ'
Η Αγάπη...
MIA φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Μάνος Χατζιδάκις
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Μάνος Χατζιδάκις
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
ΑΓΑΠΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Και έτσι απλά εμείς τελειώσαμε…
Με μία σύντομη συζήτηση, που τι συζήτηση δηλαδή?
Μάλλον μονόλογο τον λες.
Μου ανέλυες, μου εξηγούσες, πάλευες να πάρεις εκφράσεις συμπόνιας… Πόσο μικρός φάνηκες στα μάτια μου.
Τι ανέλυες ήθελα να ξερα…
Από πότε σηκώνει ανάλυση η αγάπη?
Από πότε μπαίνει σε καλούπι ο έρωτας?
Από πότε ελέγχονται τα αισθήματα?
Ο έρωτας είναι ταξίδι και η αγάπη είναι ο προορισμός.
Ο έρωτας είναι ποτάμι που καταλήγει στη θάλασσα της αγάπης.
…στην βαθιά και απέραντη θάλασσα…
…στην απρόβλεπτη θάλασσα…
…στην θάλασσα που μια εξοργίζεται κ μια γαληνεύει…
…στην θάλασσα που μας φοβίζει αλλά πάντα την αποζητούμε…
…στην θάλασσα που μας ηρεμεί, που γίνεται αγκαλιά και μας κρατάει μέσα της…
Μα εσύ αποδείχθηκες άτομο με ναυτίες!!!
Χαίρομαι που με αποδέσμευσες από το λιμάνι των σειρήνων σου και μπορώ να συνεχίσω το ταξίδι μου,
για να βρω τον ποταμό που θα με οδηγήσει στην θάλασσα μου…
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
Μια μέρα όμως...
Με έπνιγαν οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου..Δεν μου έφτανε ο χώρος για να ανασάνω… Περπάτησα νωχελικά πάνω στο ξύλινο πάτωμα, άνοιξα την πόρτα και πήρα μια βαθιά ανάσα…
Τι υπέροχη που ναι η παραλία το βράδυ. Ήθελα να περπατήσω με γυμνά πόδια πάνω στην υγρή κ κρύα άμμο. Έπρεπε να τα βάλω όλα σε μία σειρά… δύσκολη νύχτα είπα…
Άφησα λυτά τα μαλλιά μου να τα χαϊδεύουν τα δάχτυλα του ανέμου, καλωσόρισα την κρύα θάλασσα στο δέρμα μου αφουγκράστηκα το τραγούδι των κυμάτων… Δεν ήθελα να λυγίσω μα η ψυχή μου έκλαιγε εδώ κ ώρα κ κουράστηκα να βαυκαλίζομαι, να υποχωρώ, να ενδίδω…
Θα θελα να ταξιδέψω… να απομακρυνθώ… να τα δω όλα από μια απόσταση ασφαλείας… Δεν είχα τη δύναμη όμως.
Και η θάλασσα σαν να με φώναζε, σαν να έλεγε τ’ όνομα μου.
Πρέπει να πλησιάσω, να ακούσω καλύτερα τι θέλει να μου πει..
Βρέθηκα να κολυμπώ όλο κ πιο βαθιά μα ακόμα την ακούω να με φωνάζει… Που είσαι? ούρλιαξα με όση δύναμη είχα ακόμα. Το μαύρο του βυθού με συνεπήρε…ηθελα να το αγκαλιάσω…
Και το έκανα…
- Γιαγιά γιατί σταμάτησες να διαβάζεις? Θέλω να μάθω αν πήρε αγκαλιά τον βυθό… Έγινε γοργόνα γιαγιά?
- Όχι καρδούλα μου, δεν έγινε γοργόνα τελικά. Κάποιες φορές πρέπει να φτάσουμε στον πάτο του πηγαδιού για να καταλάβουμε πόσο ψηλά ήμασταν.
- Ποιο πηγάδι γιαγιά? Στη θάλασσα ήταν… Τα μπέρδεψες βρε γιαγιά...
- Τότε ναι… ήμουν μπερδεμένη… τώρα τα βλέπω όλα πεντακάθαρα καλή μου. Η ζωή είναι απλή, εμείς την κάνουμε περίπλοκη… προσπέρασε το δέντρο που σε εμποδίζει καλή μου κ δες το δάσος που απλώνεται μπροστά σου.
- Δεν σε καταλαβαίνω γιαγιά.
- Τώρα όχι… μια μέρα όμως…
Τι υπέροχη που ναι η παραλία το βράδυ. Ήθελα να περπατήσω με γυμνά πόδια πάνω στην υγρή κ κρύα άμμο. Έπρεπε να τα βάλω όλα σε μία σειρά… δύσκολη νύχτα είπα…
Άφησα λυτά τα μαλλιά μου να τα χαϊδεύουν τα δάχτυλα του ανέμου, καλωσόρισα την κρύα θάλασσα στο δέρμα μου αφουγκράστηκα το τραγούδι των κυμάτων… Δεν ήθελα να λυγίσω μα η ψυχή μου έκλαιγε εδώ κ ώρα κ κουράστηκα να βαυκαλίζομαι, να υποχωρώ, να ενδίδω…
Θα θελα να ταξιδέψω… να απομακρυνθώ… να τα δω όλα από μια απόσταση ασφαλείας… Δεν είχα τη δύναμη όμως.
Και η θάλασσα σαν να με φώναζε, σαν να έλεγε τ’ όνομα μου.
Πρέπει να πλησιάσω, να ακούσω καλύτερα τι θέλει να μου πει..
Βρέθηκα να κολυμπώ όλο κ πιο βαθιά μα ακόμα την ακούω να με φωνάζει… Που είσαι? ούρλιαξα με όση δύναμη είχα ακόμα. Το μαύρο του βυθού με συνεπήρε…ηθελα να το αγκαλιάσω…
Και το έκανα…
- Γιαγιά γιατί σταμάτησες να διαβάζεις? Θέλω να μάθω αν πήρε αγκαλιά τον βυθό… Έγινε γοργόνα γιαγιά?
- Όχι καρδούλα μου, δεν έγινε γοργόνα τελικά. Κάποιες φορές πρέπει να φτάσουμε στον πάτο του πηγαδιού για να καταλάβουμε πόσο ψηλά ήμασταν.
- Ποιο πηγάδι γιαγιά? Στη θάλασσα ήταν… Τα μπέρδεψες βρε γιαγιά...
- Τότε ναι… ήμουν μπερδεμένη… τώρα τα βλέπω όλα πεντακάθαρα καλή μου. Η ζωή είναι απλή, εμείς την κάνουμε περίπλοκη… προσπέρασε το δέντρο που σε εμποδίζει καλή μου κ δες το δάσος που απλώνεται μπροστά σου.
- Δεν σε καταλαβαίνω γιαγιά.
- Τώρα όχι… μια μέρα όμως…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)