Τα χάρτινα όνειρα μου στον ήλιο έκαψα
και όλα όσα με πόνεσαν, μακριά τα πέταξα.
Τις στάχτες σκόρπισα ψηλά στον Αίολο, μακριά να φύγουν
τα καταπιεσμένα θέλω μου τόσων ετών, να πάψουν να με πνίγουν.
Και όσα με πόθησαν, και όσα απέφυγα χωρίς να θέλω
με δάκρυα έπλυνα, αποχαιρέτησα και πια κατέβασα το μαύρο βέλο.
Όσα δεν έζησα, όσα βιώνω και όσα θα ζήσω
λέξεις λευκές σε μαυροπίνακα, με πάνε πίσω.
Γκρίζο το όνειρο, πικρή η γεύση που έχω στο στόμα
μα ήταν όνειρο και έχω πολλά, πάρα πολλά να ζήσω ακόμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου